Dag 6 alweer. Vanmiddag met de chauffeurs in de schaduw van acacia’s qat gekauwd.

De groep ging wandelen, maar ik heb snel opgegeven. Het was veel te heet en het pad erg stijl met loszittende stenen. Ik vond het te eng (watje!)

Qat is de nationale drug in Jemen. Na het middaguur zie je bijna elke man met een bolle wang gevuld met qat rondlopen. Het hele leven komt dan tot stilstand. Om Jemen goed te leren kennen heb ik een middagje zelf met zo’n bolle wang gezeten. De qatblaadjes smaken een beetje bitter, niet heel verkeerd. Ik kreeg er een zere wang van en na 3 uur kauwen nog geen effekt. Maar vanavond tijdens het eten voelde ik eindelijk iets: een beetje sloom. Wat een hoop gedoe voor een beetje effekt!

Na Sana’a zijn we gevlogen naar het midden van het land: Wadi Hadhramaut. Een wadi is een drooggevallen rivier. Vanuit het vliegtuig konden we heel mooi zien dat het land bestaat uit een dorre droge vlakte wat wordt doorsneden door wadi’s waarin een beetje groen is te vinden.

Aldaar zaten we in een hotel met zwembad wat speciaal voor ons was gevuld met water. Daar hebben we met z’n allen uiteraard gretig gebruik gemaakt. We hebben natuurlijk ook de omgeving bekeken. Er was vlakbij ons hotel het plaatsje Shibam. Dit plaatsje leek een beetje op Manhattan: vanuit het niets steken de huizen hoog in de lucht, dicht op elkaar gepakt. Ze zijn gebouwd in de 16e eeuw van leem. Sommigen huizen hebben wel 9 verdiepingen.

We worden in jeeps vervoerd (4) en hebben vaste chauffeurs: Ali, Achmed, Rhanem en Abdul. Verder wordt ons konvooi aangevuld door een auto met politie agenten die ons stevig bewaken: kalashnikovs in de aanslag. Geen stap kunnen we zonder ze zetten. In het verleden zijn er vervelende dingen gebeurd met touristen (kidnappingen, zelfmoordaanslag). De regering heeft daarom deze begeleiding verplicht. We maken maar het beste van. Ze vinden het erg leuk om ons te laten poseren met hun wapens voor de foto.

Vandaag en morgen verblijven we in een prachtig hotel in Wadi Du’an, waar we vandaag naar toe zijn gereden. Het lijkt op Villa Kakelbont en is ook kakelbont gekleurd. De kamers zijn ook prachtig versierd en de deuren zijn allemaal in Arabische stijl.

Onderweg hier naar toe hebben we eindelijk foto’s mogen maken van de vrouwen die aan het werk zijn op het land. Ze zien er erg bijzonder uit: totaal in het zwart bedekt (zelfs de ogen vaak) met daar bovenop een rieten punthoed.

Over twee dagen zakken we af naar de kust. Daar zullen we geen hotel treffen, maar slapen we op het strand, ver weg van alles en iedereen. Het volgende bericht zal wat langer op zich laten wachten, de omstandigheden worden primitiever.

Overigens, mijn keelpijn is zo goed als over, ik bleek (alweer) angina te hebben (tonsilitis, oftewel ontstoken keelamandelen)