Ik type dit bericht voor de derde keer, het internet is weer geweldig, misschien lukt het nu wel Vandaag heeft het keihard geregend, just my luck. Het was wel een spectaciulair gezicht: vele watervallen van de bergen en de waddi was een kolkende rivier geworden binnen een paar minuten. Gelukkig is het nu droog en blijft het hopelijk zo. Afgelopen week veel gezien en gedaan. Na Aden zijn we even aan de Rode zeekust geweest. Mooi boottochtje gemaakt, maar snorkelen ging niet vanwege de wind. Nu zijn we al bijna een week in de bergen. Allereerst in een traditioneel hotel: een foendoek. Elke avond dansen en muziek. Ik ben getrouwd met een Jemeniet (leuk verkleedpatrijtje), een van de chauffeurs. Deze week is het vakantie: afgelopen vrijdag was het offerfeest. We hebben een eigen geit gekocht en opgegeten. Verder ziet iedereen er op zijn paasbest uit en heerst er een uitgelaten stemming. Twee dagen geleden bij een van de vele uitzichtpunten waren ze aan het schieten met geweren in het luchtledige zoals veel wordt gedaan als het feest is en ik heb er aan meegedaan, ik heb ook een schot mogen leveren (niks geraakt). We hebben veel bergwandelingen gemaakt en ik heb ondertussen mijn berggeitdiploma voor gevorderden behaald. Het is hier prachtig, maar zo langzamerhand zijn we allemaal erg moe. Het lijkt alsof we 3 jaar ipv 3 weken in Jemen zijn. Nog een dag in de bergen en dan terug naar Sana’a. Aldaar de laatste Rials verbrassen en dan alweer naar huis. Gelukkig slapen we nu in een goed hotel, het laatste had niet eens bedden maar moesten we matrasjes neerleggen en was het sanitair erg slecht (zoals de wc in de film trainspotting). We hebben zelfs warm water! Nu weer eens proberen dit bericht te posten.

Afgelopen dagen heerlijk aan dekust doorgebracht (Bir Ali). Ver weg de bewoonde wereld, maar ook van luxe. We sliepen in een hutje of gewoon op een rieten stretcher op het strand. Wassen deden we in zee. Lekker een dag snorkelen (het was net het zeeaquarium van Artis), zwemmen, luieren etc. Maar in plaats van wakker worden van de Imam werden we wakker van het zonnetje ( half zes). ‘s Avonds wel iets van luxe: eten hadden we besteld en werd door een restaurant gebracht (en die nam de afwas ook weer mee). Daarna chillen bij een vuurtje en om negen uur vielen onze luikjes weer toe. Vandaag dan ook om half zeven vanmorgen vertrokken naar Aden. Dit is een grote stoffige, vieze en vooral drukke stad. Wel een met een rijke geschiedenis: Het begin van de wierrook en mirreroute, de ark van Noach zou hier zijn gebouwd en als de vulkaan gaat roken (de oude stad is gebouwd in de krater) dan is het einde van de tijd nabij (maar eerst moet Jezus nog terugkomen, dus we hebben nog ff).

Wel heerlijk kunnen douchen (mijn haar is een bos touw geworden, wat mogelijk niet meer goed komt) en op een echt toilet kunnen zitten.Gelukkig blijven we maar 1 nacht en gaan we morgen weer het binnenland in: Taiz.

Dag 6 alweer. Vanmiddag met de chauffeurs in de schaduw van acacia’s qat gekauwd.

De groep ging wandelen, maar ik heb snel opgegeven. Het was veel te heet en het pad erg stijl met loszittende stenen. Ik vond het te eng (watje!)

Qat is de nationale drug in Jemen. Na het middaguur zie je bijna elke man met een bolle wang gevuld met qat rondlopen. Het hele leven komt dan tot stilstand. Om Jemen goed te leren kennen heb ik een middagje zelf met zo’n bolle wang gezeten. De qatblaadjes smaken een beetje bitter, niet heel verkeerd. Ik kreeg er een zere wang van en na 3 uur kauwen nog geen effekt. Maar vanavond tijdens het eten voelde ik eindelijk iets: een beetje sloom. Wat een hoop gedoe voor een beetje effekt!

Na Sana’a zijn we gevlogen naar het midden van het land: Wadi Hadhramaut. Een wadi is een drooggevallen rivier. Vanuit het vliegtuig konden we heel mooi zien dat het land bestaat uit een dorre droge vlakte wat wordt doorsneden door wadi’s waarin een beetje groen is te vinden.

Aldaar zaten we in een hotel met zwembad wat speciaal voor ons was gevuld met water. Daar hebben we met z’n allen uiteraard gretig gebruik gemaakt. We hebben natuurlijk ook de omgeving bekeken. Er was vlakbij ons hotel het plaatsje Shibam. Dit plaatsje leek een beetje op Manhattan: vanuit het niets steken de huizen hoog in de lucht, dicht op elkaar gepakt. Ze zijn gebouwd in de 16e eeuw van leem. Sommigen huizen hebben wel 9 verdiepingen.

We worden in jeeps vervoerd (4) en hebben vaste chauffeurs: Ali, Achmed, Rhanem en Abdul. Verder wordt ons konvooi aangevuld door een auto met politie agenten die ons stevig bewaken: kalashnikovs in de aanslag. Geen stap kunnen we zonder ze zetten. In het verleden zijn er vervelende dingen gebeurd met touristen (kidnappingen, zelfmoordaanslag). De regering heeft daarom deze begeleiding verplicht. We maken maar het beste van. Ze vinden het erg leuk om ons te laten poseren met hun wapens voor de foto.

Vandaag en morgen verblijven we in een prachtig hotel in Wadi Du’an, waar we vandaag naar toe zijn gereden. Het lijkt op Villa Kakelbont en is ook kakelbont gekleurd. De kamers zijn ook prachtig versierd en de deuren zijn allemaal in Arabische stijl.

Onderweg hier naar toe hebben we eindelijk foto’s mogen maken van de vrouwen die aan het werk zijn op het land. Ze zien er erg bijzonder uit: totaal in het zwart bedekt (zelfs de ogen vaak) met daar bovenop een rieten punthoed.

Over twee dagen zakken we af naar de kust. Daar zullen we geen hotel treffen, maar slapen we op het strand, ver weg van alles en iedereen. Het volgende bericht zal wat langer op zich laten wachten, de omstandigheden worden primitiever.

Overigens, mijn keelpijn is zo goed als over, ik bleek (alweer) angina te hebben (tonsilitis, oftewel ontstoken keelamandelen)

oEerste dag Jemen, siteseeing in het prachtige Sana’a. Maar oh, oh, het begon al in het vliegtuig; keelpijn. Voordat ik Jemen binnenkwam moest ik een verklaring ondertekenen dat ik geen Mexicaanse griep heb of dat ik in contact ben geweest met iemand met de Mexicaanse griep of koorts/keelpijn/hoofdpijn iod heb. Ik heb dus keihard gelogen, anders was ik in quarantaine gezet. Voordat we de aankomsthal binnenkwamen werd onze temperatuur gemeten en gelukkig geen koorts. e kregen een briefje mee met een telefoonnummer wat we moeten bellen als je wel verschijnselen krijgt, ik word nu steeds gepest dat ze gaan bellen.

Vandaag was het prachtig weer; straalblauwe hemel en naar schatting een graad of 26. Sana’a is een prachtige stad, de gebouwen zien er heel bijzonder uit. Ons hotel ligt midden in de oude stad. Met de hele groep: 14 pers. zijn we de stad in gelopen. Het National museum bekeken en vooral van het straatleven genoten. De vrouwen zijn van top tot teen gesluierd en de mannen dragen een brede riem met daarin een groot mes voor hun buik. Ze zijn erg vriendelijk en verzoeken af en toe om op de foto te mogen. Daar maak ik dan gretig gebruik van, zeker de vrouwen zijn moeilijk te fotograferen, ze hebben eerst toestemming van hun echtgenoot nodig.

Jammer alleen dat ik niet lekker ben. Ik heb ‘s middags even een paar uur geslapen en voel me weer een beetje beter. In het National Museum heb ik voornamelijk op een bankje gezeten, ik geloofde al die muntjes, potjes, beeldjes etc wel even.

Morgen is het vrijdag, dus een vrije dag voor de Jemenieten. We gaan naar Wadi Dhahr, een droogevallen rivier met paleis van de oude sultan. Daar worden veel bruiloften gevierd, ik ben benieuwd of we morgen geluk hebben. Ook gaan we lekker wandelen. Morgen voel ik me vast wel stukje beter.

Overmorgen gaan we vliegen naar de andere kant van het land, over land is het niet veilig genoeg.

Het wordt nu donker en de temperatuur daalt snel. Op de achtergrond de stadsgeluiden en de oproep voor het gebed. Tegenover mij zitten mannen qat te kauwen (ik zit achter de receptie van het hotel), ik ben echt op reis!

Nog snel de laatste dingen pakken en dan weer op weg naar Schiphol. Bestemming deze maal: Iran. Samen met Esther gaan we door heel het land reizen. Om half een zien we elkaar op Schiphol en om half vier vertrekt het vliegtuig met bestemming Tehran.
Avast een eerste foto om in de stemming te komen (gemaakt voor mijn visum):

Helaas ben ik nu alweer een week thuis. Weer helemaal bijgekomen van alle indrukken en de jetleg. Morgen weer aan de arbeid. Nog een laatste update: foto’s van deze fantastische vakantie.

Eindelijk weer kans om te internetten. Ik ben weer terug in Kathmandu na een prachtige trekking door de bergen. 5 Dagen afzien, maar zeer de moeite waard. De eerste dag was een opwarmdag, slechts een uur of drie gewandeld met milde steiging. Dag twee begon het echte werk: van 1500 naar 2700 meter gestegen. Daarvoor moesten we oa een trap van 3500 treden op, en toen waren we er nog lang niet. Dag Drie om 5 uur vertrokken om de zonsopgang te bewonderen op Poon Hill (heuveltje van 3200 meter) met uitzicht op de met eeuwige sneeuw bedekte toppen. Daarna alleen nog maar afdalen, wat ik persoonlijker zwaarder vond: namelijk doodeng. Gelukkig zonder ongelukken beneden gekomen.

Ik wil graag meer foto’s plaatsen (ik heb er slechts een paar honderd gemaakt), maar door deze ene is het Nepalese net overbelast geraakt.

Na de bergen zijn we naar het zuiden afgedaald (letterlijk) en een wildpark bezocht: Chitwan. Aldaar een kanotocht gemaakt om krokodillen te spotten. Later baby-olifanten gevoerd   en olifanten zien badderen. Maar aan het einde van de dag kwam de topper: op de rug van een olifant de jungle in. Een neushoornfamilie van zeer dichtbij bewonderd, helaas geen tijger gezien. Vandaag zijn we terug gekomen in Kathmandu. We komen midden in het Dassainfestival aan. Morgen en overmorgen zijn de grootste feestdagen en worden er veel geiten geofferd. tijdens onze trekking in de bergen hebben we ze massal naar beneden zien gaan.

Morgenochten vroeg op voor een vlucht over de Mount Everest!!! Ik hoop dat het mooi weer is.

Zondag helaas alweer terug naar huis.

Het avontuur begon al op Schiphol: nadat we net door het laatste poortje waren werd hele de wachtkamer ontruimd omdat een van de tassen een verdacht uitziende inhoud had (bom). Gelukkig was dat niet zo, maar leverde al de eerste vertraging op. Volgende stop was Londen Heathrow. Aldaar zijn we wederom door vele poortjes gegaan (iedere keer schoenen uit), en ook daar werden de tassen op verdachte inhoud gecontroleerd. Ook deze keer was dat het geval: de handgel van het kruidvat kan blijkbaar explosief zijn. Maar deze keer geen vertraging.
Dat liepen we wel in Bahrein op: 4 uur. Maar geen nood; er werd keurig een hotel voor ons geregeld zodat we even konden slapen of douchen. We kregen zelfs een visum! Het was alleen zo vreselijk heet in Bahrein ( ligt tegen Saudi Arabie aan): toen ik naar buiten liep besloeg mijn bril! We hebben ook even rondgelopen, (rondje moskee), maar ik kan melden dat je Bahrein kunt overslaan als vakantiebestemming.
Om een uur of tien plaatselijke tijd kwamen we gisteravond in het hotel aan. Lekker een biertje gedronken en toen naar bed (ik heb de gehele reis niet kunnen slapen).
Vandaag naar een paar heiligdommen in Kathmandu geweest met de groep. Zeer indrukwekkend. Morgen gaan we naar de bergen en vanaf donderdag flink wandelen. Ik heb er zin in, kunnen mijn longen weer herstellen van de stoffige lucht die hier hangt.

Ik heb alles in de tassen kunnen proppen, maar ik ben bang dat ik ga omvallen.

Nog een week en twee dagen en dan vertrek ik naar Nepal voor een 16-daagse rondreis!!!!

Het is de niet bedoeling dat ik mij alleen maar passief laat rondrijden, er gaat ook gewandeld worden. Voor de beschrijving kun je kijken op de site van Shoestring.

Alvast wat foto’s om te zien wat me te wachten staat: